Victor T’kindt (29) liep afgelopen augustus een Ironman, een van de zwaarste sportieve uitdagingen ter wereld. Met die prestatie ging hij niet op zoek naar een record, maar naar betekenis. Zijn deelname was een persoonlijk engagement, ingegeven door de liefde voor zijn twee grootmoeders, Léa en Thérèse, die beiden alzheimer hebben. Met zijn Ironman wilde hij mensen sensibiliseren, fondsen inzamelen voor Stopalzheimer en het belang van preventie onder de aandacht brengen. “Het was geen strijd tegen de ziekte, maar een engagement voor de herinnering,” zegt Victor.
Een sterke band en een groeiend besef
Victor beseft dat hij in zekere zin geluk heeft gehad: de ziekte openbaarde zich niet te vroeg bij zijn oma’s. Daardoor kreeg hij de kans om met hen op te groeien en blijvende herinneringen te maken. “Ze hebben mij gevormd. Ze zijn mijn fundament. Ik ben groot geworden met hun verhalen, hun warmte en hun liefde,” zegt Victor.
De voorbije jaren veranderde dat beeld stilaan. De eerste signalen werden duidelijker en beide grootmoeders verhuisden naar een zorginstelling. “Je ziet de rollen omkeren. Plots ben je degene die zorgt, en besef je hoe zwaar dat elke dag is,” zegt Victor. “Toen begon ik ook vooruit te kijken en me zorgen te maken over mijn ouders.”
Sport als hefboom voor preventie
Victor wilde niet machteloos blijven toekijken. De Ironman werd voor hem een concrete manier om zich in te zetten. Ook het symbolische aspect speelde mee. “Sport is een belangrijke pijler in de preventie van Alzheimer,” zegt Victor. “Je kan de ziekte niet altijd vermijden, maar je kan wel de risico’s verkleinen en de cognitieve achteruitgang afremmen door actief en gezond te leven.”
Met zijn uitdaging hoopte hij niet alleen fondsen in te zamelen, maar ook gesprekken op gang te brengen.
“Alzheimer treft niet één persoon, maar hele families,” zegt Victor. “Daarom is het zo belangrijk om erover te praten, onderzoek te steunen en de last voor toekomstige generaties te verlichten.”
Lopen met een doel
Victor liep zijn Ironman niet om een persoonlijke prestatie neer te zetten. Hij liep voor zijn oma’s, voor zijn ouders en voor iedereen die ooit met de ziekte te maken krijgt. “Ik liep niet voor de tijd of de uitslag, maar voor de betekenis,” zegt Victor.
Elke afgelegde meter stond symbool voor herinnering, verbondenheid en zorg. “Ik weet dat mijn oma’s misschien niet helemaal beseffen wat ik heb gedaan,” zegt Victor. “Maar ik weet het. En dat is genoeg. Ik deed het voor hen.”
